Jammer dat mans so selde hoor,
As hulle frouens fer hul knor;
Dit is mar so: “Hul kan mar praat,
Ons luister tog ni na hul raad.”
Dat dit so is het Klaas Geswind
Een donker nag ook uitgefind,
Hy ’t lelik in di knyp geraak,
Toen hy terug ry fan di Braak.

Had Klaas geluister na syn frou,
Dan had dit hom nog nooit berou;
Gen dag gaan om of sy fertel hem:
“Mar Klaas, jy is tog al te skellem,
Nog nooit is jy fan huis gewees,
Of jy gedraag jou nes ’n bees,
En loop Klaas Tities met jou mé,
Dan gaan dit woes met julle twé.”

Een aand, in plaas fan huis toe gaan,
Bly Klaas nog in di dorp en staan.
“Nou, arri! moet jul my trakteer –
Kom, kêrels, goi mar nog ’n keer!”
Hul gé oom Klaas ook nog ’n dop,
Toen was hy net mooi hoenderkop.

Nou skeel dit niks, al word dit nag.
Hy bly mar daar gesels en lag;
As Klasi eers begin te slinger,
Dan kan jy glo hy sal mar linger.

Plesiir is nes ’n jong komkommer,
As jy hom pluk ferlep hy sommer;
Of nes ’n skulpad in syn dop in,
Soos jy hom fat dan trek hy kop in.

As Klaas fannaand syn huis wil haal,
Dan word dit tyd om op te saal.
So klim hy “Kol” mar saggiis op,
En druk syn hoed fas op syn kop.

’n Flukse merri was ou Kol,
Al was haar rug ’n bitji hol;
Eers fluit di ou – want hy was bang –
Di neen-en-neentigste gesang.
Dan kyk hy weer ’n slaggi om
Of daar misskiin gen spook ankom.
Foor hy fannaand syn huis kan kry,
Moet hy di kerkhof nog ferby.

Di drank is tog ’n snaakse goed;
Hy gé di bangste kêrel moed.
Al is ’n Hotnot nog so olik,
’n Sopi maak hom netnou frolik;
Steek hy mar net ’n dop of dri,
Dan stuit hy fer gen duiwel ni.

Mar Klaas het daarom naar gelyk,
Toen hy daar in di kerkhof kyk:
Syn bloed het wonderlik gekook,
Toen hy gewaar hoe dit daar spook.
Daar speul di duiwel op ’n tromp,
Fer feertig spoke in ’n klomp:
Hul dans daar rond, dat dit so gons,
Gen ouderwetse kottiljons.

Mar eers “Alexander Klip Salmander”
Trap hulle algar met malkander;
Toen was dit weer di “honde krap”
Totdat di sweet so fan hul tap.

Di goed was byna poedel kaal,
En kyk die frouens was te skraal,
Maar een daarfan, ’n bitji dikker,
Maak so ’n uitgehaalde flikker,
Dat Klaas, plaas fan syn bek te hou,
Skré: “Arri! dit was fluks fan jou.”

Soos hy dit seg, toen moet hy ja,
Di heel boel sit hom agterna;
“Kol”, loop nou dat di stof so staan,
Anders is Klaas fannaand gedaan.

Kom jy mar net di Drif ferby,
Dan dalkiis raak jou baas nog fry
’n Spook is nes ’n bok-kapater,
Hy loop ni sommar in di water.

“Toe, Kol, di duiwel sny jou spoor.”
Hiir leg di Drif: “hiert!” sy’s daaroer,
Haar stert het hul glad uitgeruk;
Mar Klaas is los, dis syn geluk.

Fer di wat lus het om te draai,
Wil ek mar net een woordji raai:
Gedenk an Klaas Geswind syn perd,
En fraag jou self: waar is haar stert?